تبلیغات
تنفر از عشق
.... طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم
درباره وبلاگ

آرشیو

آخرین پستها

پیوندهای روزانه

نویسندگان

نظرسنجی

آمار وبلاگ

Admin Logo
themebox

همه ی مداد رنگی ها مشغول بودند

به جز مداد سفید

هیچ کسی به او کار نمی داد

همه می گفتند:

{تو به هیچ دردی نمی خوری}

یک شب که مداد رنگی ها

توی سیاهی کاغذ گم شده بودند

مداد سفید تا صبح کار کرد

ماه کشید مهتاب کشید

و آنقدر ستاره کشید که

کوچک وکوچک و کوچک تر شد

صبح توی جعبه ی مداد رنگی

جای خالی او با هیچ رنگی پر نشد
                   
                                            قدر همو بدونیم قبل از اینکه دیر بشه !


نوشته شده توسط :حمید راد
شنبه 29 مرداد 1390-10:43 ق.ظ
بگو() 

این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.



نوشته شده توسط :حمید راد
شنبه 29 مرداد 1390-10:13 ق.ظ
بگو() 

کدامین چشمه سمی شد که اب از اب می ترسد ؟

که حتی ذهن ماهیگیر از این قلاب می ترسد ؟

گرفته دامن شب را غباری انچنان درهم

                           که پلک از چشم ، چشم از پلک و پلک از خواب می ترسد ...



نوشته شده توسط :حمید راد
یکشنبه 15 خرداد 1390-05:30 ب.ظ
بگو() 


پشت شیشه برف می بارد

پشت شیشه برف می بارد

در سکوت سینه ام دستی

دانه اندوه می کارد

 

مو سپید آخر شدی ای برف

تا سرانجامم چنین دیدی

در دلم بارید ... ای افسوس

بر سر گورم نباریدی

 

چون نهالی سست می لرزد

روحم از سرمای تنهائی

می خزد در ظلمت قلبم

وحشت دنیای تنهائی

 

دیگرم گرمی نمی بخشی

عشق، ای خورشید یخ بسته

سینه ام صحرای نومیدیست

خسته ام، از عشق هم خسته

 

غنچه شوق تو هم خشکید

شعر، ای شیطان افسونکار

عاقبت زین خواب دردآلود

جان من بیدار شد، بیدار

 

بعد از او بر هر چه رو کردم

دیدم افسون سرابی بود

آنچه می گشتم به دنبالش

وای بر من، نقش خوابی بود

 

ای خدا ... بر روی من بگشای

لحظه ای درهای دوزخ را

تا به کی در دل نهان سازم

حسرت گرمای دوزخ را؟

 

دیدم ای بس آفتابی را

کاو پیاپی در غروب افسرد

آفتاب بی غروب من!

ای دیغا، درجنوب! افسرد

 

بعد از او دیگر چه می جویم؟

بعد از او دیگر چه می پایم؟

اشک سردی تا بیفشانم

گور گرمی تا بیاسایم

 

                               پشت شیشه برف می بارد

                                         پشت شیشه برف می بارد

                                                       در سکوت سینه ام دستی

                                                                             دانه اندوه می کارد ...  .



نوشته شده توسط :حمید راد
سه شنبه 3 خرداد 1390-02:07 ب.ظ
بگو () 

گفتمش بی تو چه می باید کرد

عکس رخساره ی ماهش را داد


گفتمش همدم شبهایم کو


تاری از زلف سیاهش را داد


وقت رفتن همه را می بوسید


به من از دور نگاهش را داد


یادگاری به همه داد و به من

                          
                                    انتظار سر راهش را داد . . .   .


نوشته شده توسط :حمید راد
شنبه 31 اردیبهشت 1390-12:52 ب.ظ
بگو () 




          دیگر هیچ زمینی را به امید یك مترسك به زیر كشت نخواهم برد.


                                   چرا كه من دیده ام ،

                                     یك آسمان كلاغ

                                در چتر كلاه یك مترسك

                          رقص باران را به ریشخند می گیرند
 


نوشته شده توسط :حمید راد
دوشنبه 19 اردیبهشت 1390-11:49 ق.ظ
بگو () 

همیشه دنبال یه بهونه بودم که یه حرفی بهت بزنم

اما امروز خود بهونه اومده سراغم

سالگرد تولدت مبارک عزیزم

تولد بهونه من هم مبارک

دوستت دارم . . .



نوشته شده توسط :حمید راد
پنجشنبه 15 اردیبهشت 1390-11:41 ق.ظ
بگو() 

كفش‌هایم كو،
چه كسی بود صدا زد: سهراب؟
آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.
مادرم در خواب است.
و منوچهر و پروانه، و شاید همه مردم شهر.
شب خرداد به آرامی یك مرثیه از روی سر ثانیه‌ها می‌گذرد
و نسیمی خنك از حاشیه سبز پتو خواب مرا می‌روبد.
بوی هجرت می‌آید:
بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست.

صبح خواهد شد
و به این كاسه آب
آسمان هجرت خواهد كرد.

باید امشب بروم.
من كه از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت كردم
حرفی از جنس زمان نشنیدم.
هیچ چشمی، عاشقانه به زمین خیره نبود.
كسی از دیدن یك باغچه مجذوب نشد.
هیچ كسی زاغچه‌یی را سر یك مزرعه جدی نگرفت.
من به اندازه یك ابر دلم می‌گیرد
وقتی از پنجره می‌بینم حوری
- دختر بالغ همسایه -
پای كمیاب‌‌ترین نارون روی زمین
فقه می‌خواند.

چیزهایی هم هست، لحظه‌هایی پر اوج
(مثلا" شاعره‌یی را دیدم
آن‌چنان محو تماشای فضا بود كه در چشمانش
آسمان تخم گذاشت.
و شبی از شب‌ها
مردی از من پرسید
تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟)

باید امشب بروم.

باید امشب چمدانی را
كه به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد، بردارم
و به سمتی بروم
كه درختان حماسی پیداست،
رو به آن وسعت بی‌واژه كه همواره مرا می‌خواند.
یك نفر باز صدا زد: سهراب
كفش‌هایم كو؟

                                  روحت شاد سهراب که حرف دل می زدی !


نوشته شده توسط :حمید راد
جمعه 2 اردیبهشت 1390-12:37 ب.ظ
بگو () 

نیا باران

زمین جای قشنگی نیست

من از جنس زمینم خوب می دانم

كه گل درعقد زنبور است

امایك طرف سودای بلبل. یك طرف

بال و پر پروانه راهم دوست می دارد

نیا باران

پشیمان میشوی از آمدن

زمین جای قشنگی نیست

در ناودانها گیر خواهی كرد

من از جنس زمینم خوب می دانم

كه اینجا جمعه بازار است

اما عشق را دربسته های زرد كوچك نسیه می دادند

در اینجا

قدر مردم را به جو اندازه می گیرند

دراینجا

شعر حافظ رابه فال كولیان در به در اندازه میگیرند

نیا باران
...



نوشته شده توسط :حمید راد
جمعه 2 اردیبهشت 1390-12:31 ب.ظ
بگو () 

 آدمك آخر دنیاست بخند

 آدمك مرگ همین جاست بخند

 دست خطی كه ترا عاشق كرد

 شوخی كاغذی ماست بخند
 
آدمك خر نشوی گریه كنی

 كل دنیا سراب است بخند

 آن خدایی كه بزرگش خواندی
                
                                      به خدا مثل تو تنهاست بخند !


نوشته شده توسط :حمید راد
چهارشنبه 31 فروردین 1390-12:33 ب.ظ
بگو () 

روزگاریست همه عرض بدن می خواهند

همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند

دیو هستند ولی مثل پری می پوشند

گرگ هایی كه لباس پدری می پوشند

آنچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند

عشق ها را همه با دور كمر می سنجند

خوب طبیعیست كه یكروزه به پایان برسد

عشق هایی كه سر پیچ خیابان برسد


نوشته شده توسط :حمید راد
سه شنبه 30 فروردین 1390-08:58 ب.ظ
بگو () 

دیشب گرسنه بود ، دختری که مُرد

چه آسان به خاک پس دادیمش


و همسایه اش زیارتش قبول


دیشب از سفر رسید ، مکه رفته بود ...!




                              





نوشته شده توسط :حمید راد
دوشنبه 29 فروردین 1390-12:51 ب.ظ
بگو () 

قطره ای از عشق می خواهم ...
                                                         نمی بخشد کسی
لحظه ای پر مهر می خواهم ...
                                                         نمی خواهد کسی
یک نفس با شور می خواهم ...
                                                         نمی رقصد کسی
پرتوی از نور می خواهم ...
                                                         نمی بیند کسی
وزشی از باد می خواهم ...
                                                         نمی جنبد کسی
من فقط یک یار می خواهم ...
                                                         نمی آید کسی
یک قمار تازه می خواهم ...
                                                         نمی بازد کسی
از شراب ناب می خواهم ...
                                                         نمی ریزد کسی

               هر کسی در لاک خود سر را فرو برده

                           من پر از احساسم ...
                        
                            نمی فهمد کسی


خوب گفتی سهراب :

                   
                             " دل خوش سیری چند ؟"



نوشته شده توسط :حمید راد
دوشنبه 29 فروردین 1390-12:12 ب.ظ
بگو () 

یاد دارم در غروبی سرد سرد می گذشت از کوچه ما دوره گرد داد میزد کهنه قالی میخرم دست دوم

جنس عالی میخرم کاسه و ظرف سفالی میخرم گر نداری کوزه خالی میخرم اشک در چشمان بابا

حلقه بست عاقبت آهی کشید بغضش شکست اول ماه است نان در سفره نیست ای خدا شکرت ولی

این زندگیست بوی نان تازه هوشش برده بود اتفاقا مادرم هم روزه بودخواهرم بی روسری بیرون دوید

گفت :


                      اقا سفره خالی می خرید




نوشته شده توسط :حمید راد
دوشنبه 29 فروردین 1390-12:05 ب.ظ
بگو () 


 

شقایق گفت :با خنده نه تبدارم ، نه بیمارم

گر سرخم ،چنان آتش حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی
 یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته
 و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود
ز آنچه زیر لب می گفت: شنیدم سخت شیدا بود
نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش
افتاده بود- اما طبیبان گفته بودندش 
 اگر یک شاخه گل آرد ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را و بسوزانند
شود مرهم برای دلبرش آندم شفا یابد
چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را
 بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده
و یک دم هم نیاسوده، که افتاد چشم او ناگه به روی من
بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من
 به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد و او می رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را رو به بالاها
تشکر می کرد پس از چندی
هوا چون کوره آتش زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟
در این صحرا که آبی نیست
به جانم هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز دوایی نیست 
 واز این گل که جایی نیست ؛ خودش هم تشنه بود اما
نمی فهمید حالش را چنان می رفت و
من در دست او بودم وحالا من تمام هست او بودم
 دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟
نه حتی آب، نسیمی در بیابان کو ؟
 و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه
مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی
زهم بشکافت زهم بشکافت
اما ! آه صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد
نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را
به من می داد و بر لب های او فریاد
بمان ای گل که تو تاج سرم هستی
دوای دلبرم هستی بمان ای گل
ومن ماندم نشان عشق و شیدایی
و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد

گل همیشه عاشق شد.


نوشته شده توسط :حمید راد
یکشنبه 28 فروردین 1390-12:21 ب.ظ
بگو () 







  • تعداد صفحات :3
  • 1  
  • 2  
  • 3